Beschrijving voor aan de keukentafel

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Rivka Van Egmond

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Rivka Van Egmond

Haar wiegje stond In Utrecht, groeide op als tweede van vijf in Harderwijk en Den Bosch, vertoefde op tien-jarige leeftijd, wegens werk van pa, een jaartje in Zuid-Afrika, en belandde als twaalf jarige in Esbeek. De cultuurshock in Esbeek was voor haar groter dan in Zuid-Afrika. Nu is zij een ervaren verloskundige.

“Weet je”, vertelt Rivka (31), “als kind neem je het zoals het komt. Ik verhuisde nogal eens mee. Dat vond ik leuk, gaaf en spannend en vooral in Zuid-Afrika was het zo anders wonen. In Esbeek kwam ik er pas achter dat veel mensen hun hele leven op één plek woonden. Ik wist niet beter dan dat verhuizen bij het leven hoorde.”

Niet direct geaccepteerd
Het voelde voor Rivka in de Esbeekse begintijd als een indringer. De eerste maanden waren niet leuk. “Ik zat in groep acht en werd door de meiden niet geaccepteerd, wel door de jongens. Rien van de Wouw werd mijn vriendje en dat was mijn redding haha. Dat zal ie wel leuk vinden om te horen. De meiden konden niet anders meer dan erin mee gaan.” Later bij het  Willem II college in Tilburg voelde Rivka zich meer thuis. Zij wende sneller aan het ‘stadse’ dan haar klasgenootjes.

“Maar het was hartstikke fijn om in Esbeek te wonen, hoor. Ik heb er nog altijd een hele leuke vriendengroep aan over gehouden. Fijne mensen, goede contacten. Ik liet zelfs eens een vakantie naar Rusland schieten omdat ik liever carnaval wilde vieren. Maar om er nu te wonen is me het te klein voor. Dan mis toch de anonimiteit.”

Geen familie om de hoek
Rivka genoot een vrije opvoeding. Zo stapte zij op haar twaalfde met haar oudere broer op het vliegtuig naar vrienden in Colorado. “Mensen keken daar van op, twee reizende jonge kinderen, maar ik vond het heel normaal. Het was ‘maar’ reizen. Familie om de hoek kenden wij niet. Ach, je wordt er zelfstandig, flexibel en goed in contacten van.”

‘Ik wil verloskundige worden’
Tijdens de opleiding verpleegkunde had Rivka moeite met de positie tussen de arts en de patiënt in te staan. Zij wilde zelf het heft in handen nemen. “De kraamzorg trok mij al sinds de geboorte van mijn jongste broertje. Tijdens een stage in een ziekenhuis in Ghana op de verloskamers was ik om. Ik wil verloskundige worden!” In Turnhout deed zij de opleiding met een stage in Londen. Rivka ging met haar vriend samenwonen en werken in Dordrecht. In een kleine 1
e lijns verloskundige stadspraktijk vond zij haar draai, met in het achterhoofd ooit terug te keren naar Brabant.

En nu is het dan zover. Een baan en een woning in Tilburg kwam op het pad en de knoop werd doorgehakt. Een huis aan de Piushaven en een baan in het ETZ als klinisch verloskundige. “Het is wennen, want voorheen begeleidde ik gezonde mensen de hele zwangerschap lang en verwees ik door bij problemen en nu komen die problemen bij mij. Dus een hele andere tak van verloskunde.”

b2ap3_thumbnail_RivkaRalf.jpeg

                Rivka met haar broer Ralf op reis

Bevalling van zus
Een jaar geleden werd dochtertje Yare geboren. “Mijn bevalling ging vlug. Je zou zeggen dat het fijn is dat je veel weet hè, maar je kunt ook té veel weten. Ik heb de bevallingen van mijn zus mogen doen, hoe bijzonder. Verloskundige is een wonderlijk mooi beroep. Ook slechtnieuws gesprekken zijn een waardevol onderdeel van mijn werk. Hoe schrijnend het ook kan zijn. Zo begeleid ik bijvoorbeeld zwangerschapsafbrekingen. Een rampkeuze voor de ouders. Dan moet iemand nog de weeën doorstaan en bevallen. Ik werk dan puur op gevoel en als ik van patiënten terug krijg dat ze fijn zijn begeleid geeft mij dat veel voldoening. Het kan mij ook enorm raken. Helemaal nu ik zelf een kleintje heb.”

b2ap3_thumbnail_Rivka.jpeg

Rivka begeleidt haar zus met de bevalling van nichtje Phae

Muziekkeuze:
My Silver Lining van First Aid Kit heeft een mooie melodie en de tekst is van toepassing op mijzelf.”

Lees meer
  151 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Cees Schilders

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Cees Schilders

Jarenlang onderhield Cees Schilders (66) met hart en ziel het rolstoelpad op landgoed Annanina’s Rust. Door een bizarre wending in zijn leven maakt de Hilvarenbekenaar nu zelf gebruik van het pad.

Natuurmens
Een echt natuurmens, zo noemt Cees Schilders zich, thuis in zijn woning in Hilvarenbeek. In het dagelijks leven werkte hij in de revisie van automotoren, en daarnaast was hij vaak te vinden in de bossen. Toen Cees vijf jaar geleden zonder werk kwam te zitten, was het dan ook niet moeilijk om een nieuwe tijdsbesteding te vinden. Hij ging aan de slag als vrijwilliger bij het Brabants Landschap. In het bosgebied Annanina’s Rust, een landgoed tussen Hilvarenbeek, Diessen en Biest-Houtakker, ging hij het rolstoelvriendelijke bospad onderhouden. Die taak was Cees wel toevertrouwd. ,,Echt iets voor mij”, vond hij. “In de beginjaren klaarde ik de klus zelfs wekelijks in mijn eentje. Door snoeien, het pad breed houden, het afknippen van overhangende takken en bramen hield ik het pad goed gangbaar voor mensen met een beperking. Er was veel werk aan de winkel.”

Noodlot
Maar ruim een jaar geleden sloeg het noodlot toe. ,,Ik kreeg op een nacht last van mijn rechteronderbeen”, vertelt Cees geroerd. ,,Ik wijdde het aan de drukke werkzaamheden die dag op het rolstoelpad en in mijn achtertuin, maar de huisarts constateerde geen hartslag meer bij mijn rechtervoet. Er werd een aneurysma vastgesteld in de knie, daardoor ontstond een ernstige vernauwing van de slagaders in het onderbeen. ,,Dezelfde avond nog lag ik op de operatietafel om de aders te openen, wat mislukte. Ik had ontzettend veel pijn en kon het niet meer aan. Ik vroeg aan de artsen om het been eraf te halen”, vertelt Cees openhartig en geëmotioneerd.

Fantoompijn
Maar bij een directe amputatie zou hij fantoompijn kunnen blijven voelen. Daarom werd eerst tien dagen lang geprobeerd om de ondraaglijke pijn te bestrijden, waarna de onvermijdelijke amputatie alsnog volgde. Cees begon daarna met zijn revalidatie bij het Leijpark in Tilburg, wetende dat hij in zijn linkerbeen ondertussen dezelfde symptomen had. ,,Binnen vijf jaar zou ik omleidingen van de aders krijgen, maar omdat het goed ging, besloot ik het eerder doen.” De operaties mochten niet baten. Er ontstond een infectie en opnieuw was er een drastische ingreep nodig. Cees had wederom geen keuze. Ook zijn linkerbeen onderging boven de knie een amputatie.

b2ap3_thumbnail_290318-Diessen-Kees-Schilders-Rolstoelpad-04.jpeg

                              Bron: Beeld werkt

Eerste rit op Annania’s Rust
Cees laat zich door de persoonlijke rampspoed niet uit het veld slaan. Hij bikkelt door. ,,Hopelijk leer ik nog lopen met twee protheses en krukken. Al kan ik maar vanuit de scootmobiel een winkel in gaan. Want nu kan ik nergens binnen.”  Maar op het mooie rolstoelpad op Annanina’s Rust is alle ruimte. Daar voelt Cees zich thuis ondanks zijn ongelukkige lot. Zijn eerste rit een half jaar later greep hem dan ook aan. ,,Het rolstoelpad in Annanina’s Rust is de enige plek waar ik zelfstandig de bossen in kan. Helaas lukt het me niet meer om op alle plekjes te komen. Na de eerste amputatie had ik nog hoop om te blijven helpen met het onderhoud, maar nu wordt het lastiger. Ik laat het snoeien maar aan andere vrijwilligers over. Wie weet knip ik in de toekomst nog eens een takje weg.”

Muziekkeuze

"Ik heb geen speciaal nummer, maar wel favoriete muziek, namelijk de reggae muziek van Bob Marley. Ik ben samen met mijn vrouw vaak en ver op vakantie geweest. De allermooiste vakantie was die in 1992 naar Jamaica.”

b2ap3_thumbnail_290318-Diessen-Kees-Schilders-Rolstoelpad-03.jpeg

                Bron: Beeld werkt

Lees meer
  285 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Sandra Schilders-van Liere

Aan De Keukentafel met Sandra Schilders-van Liere

Zingen bij de D’Af en Toeters XL is voor Sandra (37) haar lust en leven. Al tien jaar lang is zij een van de zangeressen. Momenteel is Sandra druk met de repetities voor aankomend Zomergeblaos op De Vrijthof in Hilvarenbeek met Pinksteren, waar een speciaal programma met top 2000 muziek wordt gepresenteerd. “Ja, we gaan het eens in een ander jasje gieten. Dat wordt leuk. Ik heb er heel veel zin in. We hebben al veel leuke optredens gehad, maar het hoogtepunt is toch wel een festival in Duitsland ooit. Daar werden we als popsterren onthaald en deelden we handtekeningen uit.”

Toch kreeg Sandra het zingen van huis uit niet met de paplepel ingegoten. Wel bij de Protestantse kerk. Daar werd veel gezongen. Sandra nam gitaarles en zong daarbij een aardig eindje weg. Zo ook in wat bandjes, waarvan de laatste onlangs is opgeheven.

The Voice
“Ik heb wel eens aan The Voice gedacht, maar daar zitten veel haken en ogen aan voor wat betreft contracten en zo, daar heb ik geen zin in. Bovendien wil ik geen zangeres zijn. Wel juf.” Sandra staat al 14 jaar voor de klas op een basisschool in Cromvoirt voor groep 1 en 2 en groep 5 en 6. Het is haar eerste baan. “Ik geef daarbij sinds een jaar ook muziekles aan alle groepen, daar ben ik de opleiding vakspecialist muziek voor aan het volgen. Muziekles op de scholen is helaas een beetje in de vergeethoek geraakt en dat vind ik zonde.”

Géén binding met Esbeek
Sandra woonde als kind in Esbeek op Landgoed De Utrecht samen met haar ouders en drie broers. “Ik ben de jongste en het was heerlijk om op een boerderij op te groeien. Veel ruimte, vrijheid, dieren en jonge poesjes.” Op de Kleuterschool zat Sandra bij juffrouw Diny en daarna ging zij naar Tilburg naar het Protestants onderwijs, omdat de Maarten Luther school in Hilvarenbeek sloot. In Tilburg ervaarde zij een leuke tijd, leerde er andere culturen kennen, maar daardoor was er ook weinig binding met Esbeek.

PABO
Sandra ging maatschappelijk werk studeren in Den Bosch en in het derde stagejaar hield zij het voor gezien. “Ik kon niet tegen de triestheid, teleurstelling van mensen door wachtlijsten. Zo troosteloos. Ik heb er veel ervaring opgedaan. Het was een leerzame tijd, dat wel. In het tussenjaar deed ik wat baantjes in de horeca en zo. Ik wilde graag met kinderen werken en het onderwijs komt daar zeker voor in aanmerking.  Eigenlijk wilde ik vroeger helemaal geen juf worden, omdat mijn moeder en tante dat al waren en álle vrouwen juf in de familie is een beetje saai.” En tóch  ging Sandra naar de PABO.  Het is helemaal haar ding om met kinderen te werken.

b2ap3_thumbnail_Sandra1.png

Hallo allemaal
De populaire tv serie ‘De Luizenmoeder’ is herkenbaar voor Sandra. Het wedijveren, gedrag van de ouders, traktaties die doorslaan en het beleid van de directeur.  “Wij zitten in Cromvoirt in een mooi nieuw schoolgebouw. Ik ben benieuwd hoe het hier in de kerk straks wordt.”

Wél binding met Esbeek
Ondanks dat Sandra aan zichzelf beloofde nooit meer in een dorp te gaan wonen, woont ze nu toch met veel plezier in Esbeek, samen met Alex, Janna en Siem. “Ik nam afstand door in Den Bosch te gaan wonen. Maar door mijn werk in Cromvoirt zag ik ook weer hoe fijn het is voor kinderen om in een dorp op te groeien. Ik heb ook nog even in Hilvarenbeek gewoond. En tenslotte ben ik dan toch teruggekeerd naar mijn roots.”

Muziekkeuze:
“Ik heb een brede smaak aan muziek. Maar om in de sfeer van de Top 2000 te blijven kies ik voor de klassieker Go Like Elijah van Chi Coltrane. Dat nummer zing ik zelf namelijk graag.”

b2ap3_thumbnail_Sandra2.png

Lees meer
  197 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel ex-Esbekenaar Fanny Cattenstart

Aan De Keukentafel ex-Esbekenaar Fanny Cattenstart

Fanny (46), woonachtig in Amsterdam, ontdekte op latere leeftijd haar hoogbegaafdheid. Zij vertelt over de strijd, haar zelf opgericht bedrijf, haar dochter  en het opgroeien in Esbeek.

Verliefd, verloofd, getrouwd, kinderen?
“Ik ben alleenstaande moeder van mijn dochter Kris (8). Zij is mijn zonnetje.”

Hoe was het voor je om in Esbeek op te groeien?
“De leefomgeving vormt een mens. Achteraf gezien paste die omgeving niet zo goed bij mij. Het heeft me niet tot ontwikkeling aangezet. Ik ben pas na mijn tijd in Esbeek gaan ontdekken wie ik was en wat ik wilde.”

Je verhuisde naar Amsterdam, waarom die keuze?
“Dat was in 1997. Na mijn studie kreeg ik een baan als docent scheikunde op een school in Almere. In de Bijlmer huurde ik samen met een vriendin een woning. Later volgde ik de ene cursus na de andere. Ik probeerde steeds iets nieuws uit. Uiteindelijk deed ik de opleiding Talentbegeleider bij Novilo en dat was een ommekeer in mijn leven.”

Hoezo was dat een ommekeer?

“Ik kwam er op mijn 40ste pas achter dat ik hoogbegaafd ben. Gewoon per ongeluk door een artikel in de VIVA. Ik verdiepte me in de materie en sloot me aan bij een vereniging (Mensa). Voor het eerst voelde ik me thuis bij een groep mensen. En voor het eerst voelde ik me echt begrepen. Ik liep vast in mijn werk en wilde dit heel goed snappen. Ondertussen had ik wel door dat het bij Kris ook speelde. Na de opleiding bij Novilo startte ik mijn eigen bedrijf GripopTalent, dat was een logisch gevolg voor mij. Ik heb daar niet eens zo bewust voor gekozen.”

Wat houdt GripopTalent precies in?

“Ik help ouders een beetje op weg, observeer kinderen, maar voor het grootste deel van de tijd leg ik aan leerkrachten, pedagogisch medewerkers, kinderartsen en verpleegkundigen uit hoe je hoogbegaafdheid kunt signaleren en hoe je de kinderen kunt begeleiden. Er zijn veel misvattingen over deze groepering kinderen en volwassenen. De focus ligt vaak op het denken. Het intense karakter en de eigenschappen die daarbij komen kijken zijn echter veel belangrijker. In geen enkele basisopleiding (van professionals die met kinderen werken) komt dit onderwerp goed aan bod terwijl meer- en hoogbegaafden toch 16% van de bevolking vertegenwoordigen. Dus is het nodig dat er veel uitleg gegeven wordt aan diverse professionals. Ik heb zelf mijn plek wel gevonden, maar zie dat veel kinderen tegen misvattingen en onbegrip van hun omgeving aanlopen. Er zijn veel erg slimme kinderen/mensen die zichzelf niet kunnen waarderen door over-analyseren en intens voelen. Het klinkt heftig, maar is helaas wel de realiteit in mijn praktijk.”

Is GripopTalent jouw kostwinning?
“Ja. Daarnaast doe ik het zelfde werk voor de maatschap Expertgroep Ontwikkelingsvoorsprong.

b2ap3_thumbnail_2015-04-10-08.30.32.jpeg

Heeft de hoogbegaafdheid  jouw jeugd getekend?
“Het heeft me zeker getekend. Mijn zelfbeeld was laag en is, pas sinds ik weet dat ik hoogbegaafd ben, in ontwikkeling. Ik weet eigenlijk heel weinig over mijn schooltijd in Esbeek en Tilburg. Het lijkt wel dat ik mezelf heb 'uit' gezet. Er was in die tijd nauwelijks iets bekend over hoogbegaafdheid, laat staan dat ze er mee om konden gaan. Kris krijgt gelukkig de ruimte, omdat ik het signaleer en weet wat het is. Ik heb een bewuste schoolkeuze voor haar gemaakt.”

Je hebt een 'beroemde' dochter. Wij zagen haar spelen in de serie ‘papadag’.
“Beroemd is een groot woord. Kris is helemaal in haar element op de set. Op televisie zijn vindt ze verder niet interessant. De opnames zijn het echte feestje voor haar. Ondanks de lange opnamedagen van Papadag kwam ze altijd vrolijk thuis. Ze heeft verder in een paar korte films gespeeld. Kris houdt van acteren.”


Wil je de Esbekenaren nog wat meegeven?

“Maak je eigen keuzes, binnen of buiten het dorp. Probeer zoveel mogelijk uit en voel wat het met je doet. Ontdek je plekje.”

Muziek?

“Ik kies voor ‘Perfect’ van Pink, omdat ik wil dat wij vanuit echte verbondenheid kinderen meegeven dat ze goed zijn zoals ze zijn. Dat is voor hoogbegaafde kinderen helaas niet gewoon.”

b2ap3_thumbnail_2017-06-03-19.38.45.jpg

                      Fanny en Kris

Lees meer
  247 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Jack van Oort

Aan De Keukentafel met Jack van Oort

Na 30 jaar afscheid van ‘De Ton’

‘Sjaak van Oort kwam langs of ik in de ton wou’  is vanaf nu verleden tijd. Acht jaar geleden hing Jack (58) zijn raadspak al aan de wilgen, en houdt vanaf nu ook de organisatie van de jaarlijkse kletsavond voor gezien. Om en nabij 30 jaar is hij de kartrekker geweest. Jack vindt het mooi geweest en tijd om het stokje door te geven aan de jongere generatie.

Eigen spelleke
Jack: “Vanaf september begon ik al met casten. Soms ging het makkelijk en soms kostte het kruim om mensen te overtuigen. Als ik al voor de zesde keer langskwam waren mensen het wel eens beu: ‘Ik ga in de ton, als je beloofd om niet meer langs te komen’. En zo had ik het weer voor elkaar. Maar niet kost wat kost. In de beginjaren was dat anders. Toen werd je eigenlijk aan je lot overgelaten. Die tijd van vaste tonpraters zoals Piet van Roovert en Noud Visser is voorbij. Leuk voor toen, hoor. Maar wij vragen zelf de mensen en deze worden compleet begeleid door de commissie en ervaren tonpraters. Op de kletsavond zelf sprak ik al mogelijke gegadigde aan om ze warm te maken voor volgend jaar. Zo van, wat denk je ervan? Ik probeerde er zo al wat grip op te krijgen. En dan kwam ik er later op terug. Dat werkte goed. Ik maakte er mijn eigen spelleke van.”

Kolen uit het vuur
“Ik hield constant contact met alle vijf de kletsers. Ik kwam vaak langs in gezelschap van wisselende commissie leden en ervaren tonpraters om mee te denken en te verbeteren. In grote lijnen wist ik wat er kwam. Dit om te waken voor dubbele en vooral kwetsende grappen. Sporadisch gebeurde het toch wel dat iemand zich aangevallen voelde, want het is allemaal heel persoonlijk hoe je iets opneemt. Hoe vaak ik in de maling ben genomen met mijn blauwe bus en nog meer is niet te tellen. Maar het raakt mij niet. Zo nodig haalden wij de kolen uit het vuur, samen met betreffend tonprater. Maar ik zei altijd wel, je buut is en blijft je eigen verantwoording. Waarom ga je zelf niet in de ton, man? kreeg ik vaak te horen. Toen ik het wou had ik niet de intentie om een goeie buut te schrijven. Nu met professionele mensen om je heen zou het makkelijker zijn. Maar ik laat het toch liever aan andere over. Ik hoef niet in spotlights.”

Carrière maken
“Een mix van jonger en ouder is leuk. En ook debutanten maken een avond spannend. Waarom deze geheim moeten blijven? Nou, dan kunnen zij in alle rust een buut opbouwen zonder bemoeienissen van buiten af. Een debutant wordt door ons gestimuleerd en moet lekker ontspannen in de ton kunnen staan. Iedere keer is het weer verrassend hoe nieuwe tonpraters voor de dag komen.

Ook een goede presentator is van groot belang op zo’n avond. Deze hoeft voor mij niet grappig te zijn. Dat doen de tonpraters wel. Hij moet de avond goed en kordaat aan elkaar kunnen praten. Je kan er ook carrière mee maken. Dat zie je wel aan Twan de Kort. Twee maal presentator kletsavond, en nu al prins der Haaikneuters.”

b2ap3_thumbnail_Kletsers.jpg

 

Kletsers 2018

Lust en leven
“Als na die lange aanloop en een prachtige avond  met vijf tonpraters en tussenstukken, Jan Colsters de Esbeekse tekst op het lied ‘Brabant’ in zet, krijg ik een adrenalinestoot.  Wederom is de taak volbracht. Niks leuker dan lachende mensen. Fantastisch.

Ik heb het met veel plezier al die jaren mee georganiseerd. Het was mijn lust en mijn leven. Ik maak graag plaats voor de jonge garde met al hun eigen ideeën. De Jeugd moet de overhand krijgen.

Muziek: Flash & The Pan met Hey St. Peter. “Het nummer heeft niets met carnaval te maken, maar alles met vakantieherinneringen in Valkenburg. Als carnavalskraker kies ik voor Als het gras twee kontjes hoog is’ van Hydra. Daar heb ik ook zo mijn herinneringen aan … haha.”

b2ap3_thumbnail_JackvanOort.jpg

Jack zijn laatste lichting kletsers

Lees meer
  392 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.